Θ.Κ.Κόνωνας⁽¹⁾, Α. Μαριόλης⁽²⁾, Ε. Θηραίος⁽²⁾, Ν.Αλεξανδρόπουλος⁽³⁾

⁽¹⁾Επιμελητής Α΄ Τμήματος Πλαστικής Χειρουργικής, ⁽²⁾Γενικός Ιατρός, ⁽³⁾Αναπληρωτής Διευθυντής Μικροβιολογικού Εργαστηρίου, “Ιπποκράτειο” Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών

ΣΚΟΠΟΣ: Περιγράφεται η εμπειρία μας στην αντιμετώπιση εγκαυμάτων μικρής βαρύτητας και διατυπώνονται οι προϋποθέσεις για την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους από την Πρωτοβάθμια Περίθαλψη.

ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ: Το υλικό μας αφορούσε 142 ασθενείς με εγκαύματα 2^ου βαθμού συνολικής έκτασης <10% επιφάνειας σώματος (BSA) ή εγκαύματα 3^ου βαθμού <1% BSA που αντιμετωπίσθηκαν στα επείγοντα ή στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία του ΙΠΓΝΑ τα τελευταία δύο χρόνια (1997-1999). Από τους ασθενείς μας οι 75(52.8%) ήταν άνδρες (μέση ηλικία 36.5+15.7 έτη) και οι 67(47.2%) γυναίκες (μέση ηλικία 43.8+19.1 έτη). Τα αίτια του εγκαύματος ήταν κατά σειρά φθίνουσας συχνότητας: καυτό νερό, λάδι, φλόγα, παρατεταμένη επαφή με ζεστό αντικείμενο, ηλιακό έγκαυμα, ανάφλεξη ενδυμάτων, χημικό έγκαυμα και ηλεκτρικό έγκαυμα. Η αρχική περιποίηση και οι αλλαγές των εγκαυμάτων γίνονταν με την κλειστή μέθοδο εκτός των εγκαυμάτων προσώπου και περινέου που αφήνονταν ανοικτά. Οι αλλαγές γίνονταν στην αρχή καθημερινά και στην συνέχεια ανά διήμερο μέχρι την πλήρη επούλωση του εγκαύματος. Αντιβίωση δεν χορηγούνταν εκτός και αν συνέτρεχε ιδιαίτερος λόγος. Σε όλες τις περιπτώσεις γινόταν ανοσοποίηση κατά του τετάνου.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Για την πλήρη επούλωση των εγκαυμάτων απαιτήθηκαν από 3 μέχρι 14 αλλαγές ανά εγκαυματία (μέσος αριθμός 5.6+1.9 αλλαγές). Επιμόλυνση του εγκαύματος παρατηρήθηκε σε 5 ασθενείς εκ των οποίων δύο εισήχθηκαν στην κλινική. Σε δύο ασθενείς με εγκαύματα 3^ου βαθμού έγινε επικάλυψη των εγκαυμάτων τους με δερματικά αυτομοσχεύματα στα Τακτικά Ιατρεία χωρίς να απαιτηθεί εισαγωγή. Κανένας από τους εγκαυματίες δεν παρουσίασε σημαντικές διαταραχές από τον αιματολογικό ή βιοχημικό έλεγχο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα εγκαύματα μικρής βαρύτητας δεν απειλούν την ζωή του εγκαυματία και ως εκ τούτου είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν με επιτυχία  εκτός νοσοκομείου.
Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι: α) ο γιατρός να είναι σε θέσει να εκτιμήσει τη βαρύτητα του εγκαύματος ανάλογα με την έκταση, τον βαθμό και την εντόπιση του β) να είναι ενημερωμένος για τις σύγχρονες μεθόδους αντιμετώπισης των εγκαυματιών και γ) να δύναται να εξασφαλίσει την ασφαλή διακομιδή του εγκαυματία, εφ’ όσον αυτό κριθεί αναγκαίο, σε ειδικό κέντρο. Η πρόληψη παραμένει πάντα η πλέον αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης των εγκαυμάτων.