Χρόνιος πόνος σε ασθενή με λεμφοίδημα κάτω άκρου προκληθέν από ερυσίπελας:αναφορά περιστατικού.

Κρεμαστινού Φ., Κόνωνας Θ., Γραβιά Ε., Γιαρίκα Α., Μπάστας Ε., Γουλιάμη Μ., Κατεργιαννάκης Β. μΠΛΆΣΤΑς ΄λα οόυ

Ασθενής ηλικίας 75 ετών προσήλθε στο ιατρείο πόνου του ΙΓΝΑ αναφέρουσα αφόρητο άλγος (NRS=10) στο αριστερό κάτω άκρο. Από το ιστορικό της φαίνεται ότι προ έτους είχε προσβληθεί από ερυσίπελας για το οποίο νοσηλεύθηκε σε ιδιωτική κλινική. Παρά την χορηγηθείσα αγωγή η ασθενής εμφάνισε σταδιακή επιδείνωση με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί λεμφοίδημα στο πάσχων μέλος καθώς και άτονα έλκη που σταδιακά μεγάλωναν με αποτέλεσμα να καταλαμβάνουν πολύ μεγάλη επιφάνεια του μέλους. Από τα έλκη υπήρχε μεγάλη εκροή υγρού (λέμφου). Η κατάστασης της κρίθηκε μη αναστρέψιμη και της προτάθηκε να ακρωτηριάσει το πάσχων μέλος. Η ασθενής παραπέμφθηκε στο Ιατρείο Πόνου του ΙΓΝΑ για παρηγορητική αντιμετώπιση του άλγους της. Προσκόμισε MRI κοιλίας και βιοψία λεμφαδένα που ήταν αρνητικά για κακοήθεια.

Η κλινική εξέταση έδειξε ότι το πάσχων αριστερό μέλος ήταν διπλάσιο σε μέγεθος από το δεξί με τεράστιες εξελκώσεις που είχαν επιμολυνθεί από μικροβιακό παράγοντα και μεγάλη εκροή λέμφου. Εμφάνιζε αλλοδυνία και υπεραλγησία. Λόγω της χαρακτηριστικής οσμής θεωρήθηκε ότι είχε επιμολυνθεί από ψευδομονάδα γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τις καλλιέργειες. Σε συνεργασία με την Πλαστική Χειρουργική Κλινική έγινε καθαρισμός του τραύματος και χορηγήθηκε η κατάλληλη χημειοθεραπευτική αγωγή. Σε δεύτερο χρόνο έγινε υποδόρια έγχυση αυξητικού παράγοντα στην περιοχή των εξελκώσεων και ταυτόχρονα υποβλήθηκε σε θεραπεία με υπερβαρικό οξυγόνο. Της χορηγήθηκε επίσης αναλγητική θεραπεία με συνδυασμό NSAIDs, παρακεταμόλης και TTS φεντανύλης. Ένα μήνα μετά έγινε μεταμόσχευση δέρματος με ταυτόχρονη έγχυση αυξητικού παράγοντα. Το τραύμα επιμολύνθηκε με acinetobacter για το οποίο έλαβε εκ νέου κατάλληλη χημειοθεραπευτική αγωγή. Τα έλκη επουλώθηκαν και σταμάτησε η εκροή λέμφου. Το οίδημα υποχώρησε σταδιακά. Συστήθηκε σφικτή περίδεση των άκρων και αποφυγή τραυματισμών. Η αναλγητική αγωγή διακόπηκε σταδιακά.

Συμπέρασμα: Η καλή κλινική εκτίμηση σε συνδυασμό με τη σωστή συνεργασία των γιατρών διαφόρων ειδικοτήτων οδήγησε στην ίαση μια καταστάσεως που είχε θεωρηθεί αρχικά μη ιάσιμη.