Π Λ Α Σ Τ Ι Κ Ε Σ Κ Ο Ι Λ Ι Α Σ

Θ. Κ. Κόνωνας, Α. Ιωάννου, Ευαγγελία Τσάτη

Τμήμα Πλαστικής Χειρουργικής - Ιπποκράτειο Αθηνών

Σκοπός της εργασίας είναι να περιγράψουμε τεχνικές

κοιλιοπλαστικής και να επιδείξουμε χαρακτηριστικά

περιστατικά από κάθε περίπτωση. Αν υπάρχει χαλάρωση

του δέρματος και των μυών όπως συμβαίνει μετά από

τοκετούς ή σημαντική απώλεια σωματικού βάρους, η

ενδεικνυόμενη επέμβαση συνίσταται στην κλασσική

κοιλιοπλαστική που γίνεται διαμέσου εγκάρσιας

υπερηβικής τομής και κινητοποίηση κρημνών μέχρι τα

πλευρικά τόξα και την ξιφοειδή απόφυση. Ενίοτε, η

περιορισμένη κινητοποίηση μέχρι τον ομφαλό, μόνη ή σε

συνδυασμό με λιποαναρρόφηση, δίνει εξ ίσου καλά

αποτελέσματα. Γιά ενίσχυση των ασθενών κοιλιακών

τοιχωμάτων, αναδιπλώνεται η απονεύρωση των ορθών

κοιλιακών μυών. Αυτή η τεχνική, γίνεται συνήθως σε

νέες κοπέλες για αισθητικούς λόγους. Αν συνυπάρχει

πολύ λίπος ή μετεγχειρητικές ουλές στην άνω κοιλία,

η κλασσική κοιλιοπλαστική όχι μόνο αντενδείκνυται,

αλλά αντίθετα θεωρείται επισφαλής. Σε γυναίκες μέσης

ηλικίας ή με μεγάλη παχυσαρκία, παρατηρούνται

κρεμάμενες κοιλίες που συχνά καλύπτουν το εφήβαιο

δίκην "ποδιάς"(λειτουργικές περιπτώσεις).Η θεραπεία

αποσκοπεί σε όσον το δυνατόν μεγαλύτερη εκτομή

δέρματος-λίπους χωρίς όμως υποσκαφή και υπέγερση

κρημνών. Η τεχνική που συνιστάται είναι η τεχνική

Galtier, η τομή Castanares, η υπομφαλική δερματο-

λιπεκτομή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η απαλλαγή της

αρρώστου από το περιττό λίπος και η ανακούφιση από τα

συμπτώματα αποτελούν το κύριο μέλημα, ενώ οι μεγάλες

και ορατές ουλές που καταλείπονται αποτελούν

δευτερεύον πρόβλημα. Αναμφίβολα, η προσεκτική επιλογή

της τεχνικής συμβάλλει στην μείωση των επιπλοκών και

σε ένα καλύτερο λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.